Home » Creations » Schrijfster.. » Lief Dagboek, » Lief Dagboek,

Lief Dagboek,

Het is inmiddels de nacht naar zaterdag. En vandaag is voorbij gevlogen zonder dat ik eigenlijk nog in de gaten had dat het alweer de einde van de dag was. Aan de ene kant ben ik opgelucht, aan de andere kant ben ik gebroken en heb ik schuldgevoelens omdat ik mijn schoonvader wel op een heftige manier de deur heb moeten wijzen. We hadden aangegeven je kunt even logeren bij ons. Vervolgens wordt mijn hele huis overgenomen en moet ik aangifte doen van huisvredebreuk om hem onder begeleiding van de Politie mijn huis uit te krijgen. Ik kan het nog echt niet plaatsen. Ik moet voor mijzelf volhouden dat ik hier goed aan gedaan heb en er geen schuldgevoelens over krijgen. Dit is zijn fout, niet de mijne.

Vandaag begon de dag als geen andere dag. Alleen vandaag had ik een reden om uit bed te komen, we hadden een gesprek met de mensen van de gemeente om te kijken of we de vader van mijn verloofde en zijn broer nog konden helpen. Hij heeft zoveel problemen, zoveel schulden, zoveel mentale en fysieke problemen dat we door de bomen het bos niet meer inzagen. Was er nog een oplossing mogelijk? Hoe snel kan hij bij ons uit huis weg gaan, want dit moet anders, hij kan hier niet langer blijven. Om 14:00 uur hadden we met ze alle in het park afgesproken, heel wat gepraat, mijn angst voor mijn veiligheid meervoudig uitgesproken. En ik had al eerder deze week met mijn eigen vader erover gesproken om als het mij echt teveel zou worden de politie in te schakelen voor huisvredebreuk, ondanks ik er in het begin misschien mee eens zou zijn geweest. Dat was ik nu in elk geval niet meer. Het werkte gewoon niet meer. Na het gesprek te hebben gehad, voelde ik mij nog steeds niet beter, dit ging gewoon niet meer werken, ik had nog steeds vreselijke angst om weer naar huis te gaan. Ik durfde eigenlijk gewoon niet. We zijn naar het gesprek naar mijn schoonouders gegaan, hebben daar alles uitgelegd. En eigenlijk hadden we hetzelfde gehoopt, dat hij vandaag het huis uit zou gaan. Maar dat zat er volgens het gesprek van de gemeente niet in. Mijn schoonmoeder was inmiddels wel echt goed kwaad, je merkte het niet perse aan haar, maar je zag het wel. Dit kon ze niet laten gebeuren, ze kon het niet over hart krijgen dat haar jongste zoon hierna toe terug zou moeten. Net in de bloei van ons leven en dan zitten we direct met zoveel opgezadeld. We zijn naar huis gefietst en mijn schoonmama is met de auto naar ons toe gereden. En mee naar boven gelopen en is met haar ex-man een gesprek begonnen. Hij gedroeg zich volgens mij net zo nonchalant zoals hij bij ons gedaan heeft. Hij ziet gewoon niet in dat hij zoveel problemen heeft en maakt er nog een leuk gesprek van ook. Wij zijn niet bij het gesprek geweest, we hebben op de overloop in ons pand gestaan omdat we dachten als we dan geschreeuw of stemverheffingen horen, dan kunnen we alsnog ingrijpen of nood in roepen.

Als ik dit schrijf, tril ik nog steeds, de adrenaline en angst stroomt nog steeds door mijn lichaam heen, best bizar dat het zoveel impact op mij heeft. Nadat het gesprek afgelopen was kwam mijn schoonmoeder weer naar beneden en vertelde ons, wat er allemaal gezegd is en dat hij gewoon het huis uit moet. André gaf aan dat hij niet zo snel iets anders heeft gevonden, sowieso dit weekend niet, hopelijk volgende week. Mijn schoonmoeder bedankte wij voor de enorme hulp en ging weer richting huis. Wij stonden nog buiten, voor de voordeur te hangen. We hebben er samen over gebabbeld hoe nu verder. Ik trok het gewoon niet meer, ik kon en durfde niet meer terug naar boven, niet meer terug het huis in. Ik durfde het gewoon niet meer. Ik zat vol angst, vol verdriet, maar vooral de angst, die overheerste alles. Ik stond nog steeds te trillen op mijn benen en dit was niet omdat het buiten koud was, dit was de angst, ik was bang. Bang voor hem. Er moest nu iets gebeuren, mijn hoofd, mijn hersenen maakte op dat moment een snelle beslissing en draaide continu over uren. Ik wist het zeker, nu was de tijd om in te grijpen, politie was de enige oplossing voor ons probleem. Ik had de afgelopen weken bij verschillende mensen informatie op gevraagd over de stand van zaken en waar ik juridisch gezien sterk in stond. En in Artikel 138 van het Nederlands Wetboek van Strafrecht stond ik volledig in mijn recht om hem aan te geven voor huisvredebreuk. Ook als ik hem in eerste instantie zelf had toegelaten tot mijn woning en zelfs als door welke situatie dan ook ik mij bedreigd voelde of hem meervoudig, zoals wij hadden aangegeven, hem gevraagd heb om iets anders te zoeken. Maar weg gaan, dat zat er niet in voor André want hij kon zogenaamd nergens anders heen. Het vervelende is alleen dat hij continu alles vergat of vergeet. Dus ook al heb je alles aangegeven naar een paar minuten is hij alsnog vergeten.

Het was voor ons nu gewoon genoeg, met name voor mij. Ik zat in een stijgende lijn en door hem ging ik flink achteruit. Is voor mezelf ook niet goed natuurlijk. Ik stond buiten en had net via politie.nl een melding doorgegeven. En dacht dit moet sneller gaan. Ik wil hem vandaag nog mijn huis uit hebben. Dat had de knoop doorgehakt, ik wil hem eruit hebben, mijn huis, mijn regels en dit gaat gewoon niet langer meer. Ik heb daarom de politie opgebeld, gevraagd naar Zaltbommel en aangifte voor huisvredebreuk gedaan, uitgelegd wat de huidige stand van zaken is, hoeveel hij drinkt en dat dit niet meer verder kan ik vrees nu gewoon voor mijn eigen veiligheid, durf mijn huis ook gewoon niet meer in en dat zou toch niet mogen. De politie vroeg of hij ergens heen kon, heb aangegeven dat hij genoeg familie heeft waar hij vast heen zou kunnen. De politie gaf aan dat ze een eenheid hier op af gingen sturen. We stonden buiten te wachten en zien in de verte mijn schoonmoeder weer terug komen. Wat een opluchting was dat, ik had mijn onderbuurvrouw haar zusje ook nog gebeld en die kwam hier ook al heen, samen met haar zus. Zijn hele goede vriendinnen van mij, uiteindelijk waren we met een grote groep en stonden we allemaal sterk in onze schoenen. Na enige tijd buiten wachten kwam daar een golfje aan, gewoon een burger golf en twee mannen in burger outfit aardig beladen, uit de auto gestapt. Aardige agenten, vroegen direct wat er gaande was, hoe we dit het beste konden aanpakken. Iets later reed er ook een grote politie bus de straat in met daar achterin honden en daar stapte een iets oudere man in politie uniform de bus uit. En met ze 3e en ik en mijn verloofde gingen we naar binnen. Ik deed de deur open en ging eigenlijk direct achter de deur de woonkamer in. Vervolgens kwam de agent met twee agenten in burger naar binnen en die gingen direct de kamer in richting de vader van mijn verloofde. Ze legde direct uit wat ze hier kwamen doen en of hij alsjeblieft even mee naar beneden kon lopen, naar neutralere gronden. Daar aangekomen, escaleerde alles redelijk snel. De politieagent gaf aan wat er gaande was, dat André geen poot had om op te staan en of hij alsjeblieft de woning wilde verlaten omdat wij al meervoudig aangegeven hadden dat hij moest vertrekken en dit tijdelijk was, maar hij het af wimpelden alsof het niks was. En betichtte ons ook van leugens, de agent vroeg aan mijn verloofde of hij achter mijn verhaal stond en daar gaf hij ook akkoord op. Hij stond er volledig achter, we hebben meervoudig het erover gehad en we werden dan uitgelachen door zijn vader of ik werd weer eens uitgelachen of belachelijk gemaakt.

Inmiddels ook compleet uitgevallen tegen de vader van mijn verloofde, hij blijft liegen en bedriegen. En volhouden dat hij alle schulden afgelost heeft. Jij wel, natuurlijk al die bijna 400.000,00 heb je volledig afbetaald. Jup, zeker te weten dat jij dat in 3 jaar voor elkaar krijgt. Haha, je bent echt grappig. Klopt helemaal niks van namelijk. Heb hem geconfronteerd met wat we allemaal gevonden hebben en wat en hoeveel het is, hij blijft volhouden dat er niks aan de hand is. Zielig eigenlijk dat je zo erg in je eigen leventje en eigen leugentje geloofd dat je echt denkt dat je schuldenvrij bent.. Ik was gewoon zo woest, dat hij mij, ons zo bespeeld heeft. Alles kwam erop dat moment gewoon echt even flink uit, ik was zo aangedaan, en boos. Dat ik mijzelf zo heb laten toestaan dat ik dit zover heb laten komen. Ik was boos op mezelf dat ik zijn vertrouwen zo in me had en echt dacht dat we hem konden vertrouwen, maar eigenlijk werden wij gewoon bespeeld, gewoon voor de gek gehouden. De oudere agent liep met hem uiteindelijk naar boven, om spullen bij elkaar te pakken. En de overige spullen kan hij dan een andere keer met iemand komen ophalen. Maar niet alleen, daar ben ik heel duidelijk in geweest, anders bel ik opnieuw de politie en mogen ze gewoon weer langs komen. Na ongeveer 30 minuten te hebben moeten wachten op de eerste verdieping samen met de agenten in burger die mij meervoudig aangaven dat het mijn goed recht was om deze stappen te ondernemen en ik mij niet schuldig zou moeten voelen om de huidige stand van zaken en hoe uiteindelijk alles is gelopen. Uiteindelijk had hij een tas met spullen ingepakt, nadat hij voor whatever reason ruim 10 minuten op het toilet gezeten heeft, waarschijnlijk zijn familie contacteren of whatever. Uiteindelijk werd hij door de agent naar beneden, naar buiten ge-escorteert. En daar hebben we gewacht tot hij ook echt zijn spullen en zijn fiets had gepakt. Hij gaf aan dat hij ons nog wel zou bellen als hij de spullen komt ophalen. Geen probleem, je kunt komen, maar onder begeleiding, geen idee wie je mee neemt. Maar je mag komen, als je maar met iemand komt. Tot die tijd, ben je hier niet meer welkom. De huissleutels ook terug gekregen. De politie gaf mij nogmaals aan dat mocht hij toch weer terug komen, dat ik gewoon gelijk de politie kan bellen en dan zullen ze komen. Hij had uiteindelijk zijn fiets gepakt. En hij fietste langs en zij: nu is de beurt weer veilig. Ik heb geantwoord, dat is zeker waar. En weg was hij. Nog even met de politie gepraat, bedankt voor hun hulp. En vervolgens zijn ze weg gegaan. Nog even met mijn huurbaas gepraat, die kwam nog even langs. En vervolgens zijn we met mijn schoonmoeder mee naar huis gegaan. Dat voelde voor mij gewoon op dat moment het fijnste, het beste om op dat moment bij familie te zijn.

Eenmaal bij mijn schoonouders aangekomen hebben we na gepraat, aangegeven dat ik het gehele voorval heb opgenomen. En dat de politie ook aangegeven heeft dat ik volledig in mijn recht stond en dat dit mij überhaupt goed recht is geweest. Je kunt goed zien dat de vader van de jongens ziek is en echt niet heel lang meer te leven heeft. In elk geval niet op de manier hoe hij nu leeft, dat houd hij in elk geval niet lang meer vol. Ook kwamen echt even mijn emoties eruit. Ik was vooral voor me uit aan het staren en kon gewoon even niks meer uitbrengen. Het was echt even teveel geworden. Het kwam even in een rap tempo bij me binnen en ik was vooral bang dat ik nu een grote vergissing gemaakt had door hem mijn huis uit te zetten en ik voelde me al snel schuldig voor wat ik gedaan heb vandaag. Ik weet dat ik trots op mezelf kan zijn, omdat ik doorgezet heb op het allermoeilijkste punt, maar toch vraag ik me dan af of ik misschien een slecht persoon ben. Het is wel de vader van de jongens, ik heb er nu voor gezorgd dat de politie moest ingrijpen om hem zo uit mijn huis te krijgen. We hebben bijna niks kunnen eten van het friet wat mijn schoonmoeder voor ons gehaald had, niet ondankbaar of iets bedoelt, maar door alles wat voorbij is gevlogen zonder dat ik het in de gaten had, was ik gewoon nog zo aangedaan dat ik amper een hap door mijn keel heen kreeg. Uiteindelijk zijn we rond 20:30 uur richting huis gelopen. Samen nog even gepraat en mijn excuses aan mijn liefje aangeboden omdat het tot zo'n heftige reactie heeft moeten leiden. Inmiddels thuis wordt mijn liefje ook volop ge-appt door zijn vader. Dat hij een reden wil hebben waarom hij door 3 agenten het huis uit begeleid is. En dat het volgens zijn eigen broer alleen bij huisgeweld mag gebeuren. Terwijl huisvredebreuk veelvoudig voorkomt. En aangezien hij niet op mijn adres staat, wat ook op de opname te horen is door de agent, heeft André geen poot om op te staan juridisch gezien, mijn huis, niet die van hem en wij hebben hem gevraagd te vertrekken. En dan moet dat gewoon gebeuren, met of zonder politie, hoe dan ook sta ik in mijn recht. Hij schijnt het nu nog Juridisch uit te gaan zoeken. Ik wens hem veel succes, ik heb bewijs. En hij heeft echt geen poot om op te staan.

Hij gaf in de app ook aan dat hij binnenkort alle spullen komt ophalen, het mooie is. Dat ik dit zelf wel uitmaak, van de week wordt het lekker weer. We zullen hem van de week wel even een bericht sturen, dan zorg ik ook dat mijn vriendinnen bij ons thuis kunnen zijn. En dan zorgen wij wel dat al zijn spullen voor op straat komt te staan, voordat hij onze spullen meeneemt. En dan zal ik zorgen dat alles op straat staat als hij het komt op halen. Want mijn huis komt hij niet meer in, niet eens onder begeleiding, dan maar weer sjouwen, kan ik gelijk trainen. En dan mag hij alles meenemen. Oh, en hij ging Juridisch uitzoeken of dit wel kon.. ik heb een antwoord voor je, ja dit kan zeker. Je hebt geen poot om op te staan. En als wij het nog een stukje verder hadden laten gaan, dan pas zou je echt mogen gaan nadenken. Want nu zijn we er dus ook achter dat je niet alleen op je ex-vrouw voor een belachelijk bedrag aan onzin besteld, maar ook op je kinders namen. Je bent gewoon een klein, zielige man, met een koffer vol problemen die je nooit zal kunnen oplossen. Ik wens je het allerbeste toe met je leven. Ik hoop voor jou, ik hoop voor jou zonen, en de familie om je heen die mijn actie schandalig schijnen te vinden... dat jij je shit together krijgt. Echt waar, ik hoop voor jou dat er nog hoop voor je is, je leven nog kunt verbeteren. Tot dan, neem ik afscheid van je. Bewijs jezelf eerst maar eens, tot die tijd zoek je het maar uit. Ik hoef je nooit meer te zien tot jij jezelf bewezen hebt dat je een goede en normale vader voor je kinderen kunt zijn, zonder financieel of drankprobleem. Prettig leven tot dan en succes!

Geplaatst op : 16-05-2020


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.