Home » Creations » Schrijfster.. » Lief Dagboek, » Lief Dagboek,

Lief Dagboek,

Nu is mijn moeder er niet meer. En ik zit weer in de knoop met mezelf. Ik ben zo verdrietig omdat ik naar Portugal ben gevlucht. Wonen in Nederland is altijd met een enorme rugzak. Dit zal nooit anders zijn. Omdat er hier een hele geschiedenis is. Mijn moeder gaf me altijd de schuld omdat ze zo ziek werd.

Mijn moeder had vorig jaar astma. En in september 2016 schopte ik het eruit met mama en haar man. 4 september 2016, op de verjaardag van mijn oudere zus. 'S Avonds pakte ik snel een koffer met spullen en ging bij mijn broer wonen. Dit was minder dan een maand nadat ik terugkeerde uit Bulgarije, waar ik meer dan negen maanden had gewoond en gewerkt.

Mijn moeder zei dat ze me erg miste en wilde dat ik terug naar huis kwam. Ik was toen nog erg gehecht aan mijn moeder en ging daarom terug naar Nederland. Maar na vier dagen ging het al mis en hadden we weer een enorme ruzie. Dit komt vooral omdat mijn moeder geen enkele donderslag in huis deed, behalve de wijn, de drank 24/7. En ik ruim op, maak schoon, kook. Maar toen haar man thuiskwam, zei mijn moeder dat ze alles had opgeruimd en van rol was gewisseld en deed alsof ik niets deed.

Dit veroorzaakte felle discussies, want hij geloofde natuurlijk mijn moeder, zijn vrouw, in plaats van mij. En op 4 september werd ik ook uitgenodigd voor de verjaardag van mijn zus in Utrecht, dat was de eerste keer in jaren dat ik weer werd uitgenodigd. Ik heb eerst met mijn jongere zus afgesproken dat ik langs haar kledingwinkel zou komen om voor die avond een mooie outfit te scoren. Dus pakte ik mijn spullen in nadat ik 1 week op mijn kamer had gezeten zonder een woord tegen mijn ouders te zeggen. Ik heb mijn spullen ingepakt en zonder iets te zeggen loop ik regelrecht naar de garage, waar mijn fiets staat. Mijn moeder volgt me meteen en zegt dat als ik nu wegga, ik nooit meer terug hoef te komen. Dan kan ik nu meteen mijn huissleutel inleveren, want ik kan er niet meer bij.

Oké, geen probleem, zeg ik tegen mijn moeder. Ik neem de huissleutel uit mijn bos en geef hem aan mijn moeder, alsjeblieft zeg ik en tot ziens. Ze roept nog steeds: "weet je het zeker, je komt echt niet meer binnen". Ik heb niet meer gereageerd, in tranen fiets ik naar het station in de tussentijd laat ik mijn jongere zusje al weten wat er is gebeurd.

'S Avonds zijn we op het Dorst Festival in Utrecht waar mijn oudere zus werkt, maar ondanks haar werk konden we toch een cadeautje geven. Na een gezellige avond gaan we met ze allemaal naar huis. Ik rijd naar huis met mijn oudere broer, zijn vriendin, mijn jongere zus en haar vriend. Ik herhaal wat er vanmiddag is gebeurd. Mijn broer parkeert een uitzicht en mijn jongere zus heeft een extra huissleutel van het huis van mijn moeder, ondanks dat ze daar niet meer woont. Ze loopt met mij naar het huis en probeert de deuren te openen, maar van binnen hebben ze de sleutels in de sloten omgedraaid, zodat we niet meer naar binnen kunnen. Dus ze aanbelt, mijn jongere zus maakt er een opmerking over als zodra de deur wordt geopend door mijn stiefvader.

Mijn stiefvader vraagt ​​zich af wat ik hier moet doen, want ik kan er echt niet meer in. Er komt een hele discussie op gang, waarin ik de waarheid vertel, maar mijn stiefvader gelooft mijn moeder en niet ik. Ik kan wat spullen inpakken en dan moet ik eruit. Ondertussen komt mijn oudere broer ook kijken waarom het zo lang duurt. Mijn stiefvader maakt ongegronde opmerkingen over mijn vader tegen mijn oudere broer en ze grijpen elkaar bijna bij de keel.

Ondertussen heb ik een koffer met spullen ingepakt, ik heb het een aantal keer dubbel gecontroleerd en ik denk dat ik alles heb. Ik loop in tranen de trap af en laat mijn koffer bij mijn broer in de auto liggen. Iedereen probeert me gerust te stellen dat het niet mijn schuld is wat er nu gebeurt en dat het allemaal goed komt. Ik kan thuis de nacht doorbrengen met mijn broer op de bank. Uiteindelijk heb ik vanaf die ene nacht meer dan 4 maanden bij mijn broer gewoond totdat ik zelf een plekje vond. Gelukkig heb ik rond januari iets kunnen huren uit de leegstandswet in Vught en ben toen verhuisd.

Langzaam kwam ik weer in contact met mijn moeder. Nadat ze mij ten onrechte had aangegeven, heb ik hier nooit meer van gehoord. Maar mijn moeder heeft in de loop der jaren verschillende rapporten gemaakt, waaronder een tegen mijn vader. En niemand heeft er ooit van gehoord. Ik denk dat de politie haar gewoon niet meer serieus nam.

Geplaatst op: 15-10-2017


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.