Home » Creations » Schrijfster.. » Lief Dagboek, » Lief Dagboek,

Lief Dagboek,

Vandaag is het precies zeven jaar geleden dat mijn stieftante stierf aan longkanker. Ze was er echt als een moederfiguur voor mij en dat is ze altijd geweest. Ze was mijn steun en middel. Helaas kreeg ze op 16 september 2010 al in een vergevorderd stadium de diagnose longkanker. Ze wilde absoluut niet beginnen met chemotherapie en rotzooi. Ze wilde er thuis het beste van maken. Dus zei ze ook tegen mij en mijn jongere zus: als dit jou ooit overkomt, geniet dan met volle teugen van het leven en je dierbaren en geef uiteindelijk op.

Dat is precies wat ze deed. Ze was de zus van mijn stiefvader en was pas vierenvijftig jaar oud. Ik mis haar nog steeds. Het moeilijkste voor mij was dat ik haar op haar sterfbed iets moest vertellen wat ze achteraf blijkbaar al wist. Ze wist dat ik doodsbang was om er überhaupt over te praten. Maar ze bracht het zelf ter sprake. Ze zegt ineens: 'kijk me aan meid, laten we eerlijk zijn. Heeft mijn man je aangeraakt op plaatsen die dat niet zouden moeten zijn? 'Een traan rolt over mijn gezicht als ik terugkijk naar die avond dat ik in bed lag, ze komt welterusten zeggen en kust mijn voorhoofd en gaat dan naar beneden om nog wat televisie te kijken.
Haar man is nog boven in de slaapkamer, ik ben bijna helemaal in slaap gevallen tot de slaapkamerdeur zachtjes opengaat en ik hem hoor vragen: "Slaap je al?" Hij heeft een zaklamp in zijn hand die de donkere kamer verlicht. Hij schijnt het in mijn richting en al snel sluit ik doodsbang mijn ogen en doe alsof ik slaap.

In de hoop dat hij weggaat, zal het gewoon niet gebeuren. Hij laat langzaam mijn dekbed zakken. En ineens begint hij zachtjes met zijn hand over mijn benen te strijken, zachtjes van onder naar boven. Box-bang lig ik in bed, bevroren. Ik durf geen woord te zeggen. Ik probeer te gillen, maar ik merk dat er geen geluid of beweging is. Ik lig daar, bevroren in bed. Hij trekt mijn nachthemd omhoog. En mijn onderbroek naar beneden. En voordat ik het weet, zit hij ineens bovenop me. Nog steeds stijf, voel ik dat hij dubbel controleert of ik slaap, aangezien ik de zaklantaarn op mijn gezicht voel schijnen.
Het voelt alsof er uren zijn verstreken. Het begint mijn borsten te raken en plotseling voel ik ijzige handen bij mijn vagina. Hij begint langzaam en plotseling voel ik hem opstaan. Mijn hart bonkt nu in mijn keel. Ik lig nog steeds bevroren in bed, in de hoop dat hij weggaat. Maar het voelt als 10 seconden, hij klimt weer in bed en weer op mij. Nu voel ik zelfs de warmte van zijn lichaam over me heen hangen.

Plots voel ik een enorme pijn tussen mijn benen en hij begint op en neer te bewegen, dan begint hij een zacht geluid te maken. Het voelt als uren, maar ineens hoor ik mijn tante van beneden roepen: "Ben je bijna klaar met douchen?" Mijn stiefoom schrok en roept luid: ik kom eraan. Bijna gereed. Beneden hoor ik de deur weer dichtgaan.

Hij komt langzaam overeind en straalt weer met het licht in mijn gezicht. Waarschijnlijk omdat hij bang is dat ik wakker ben geworden. Hij klimt van het bed, schuift mijn onderbroek omhoog en mijn nachthemd omlaag en loopt zachtjes de slaapkamer uit. Ik hoor de kraan lopen en hoor dan voetstappen de trap afdalen en de deur gaat open en weer dicht.
En alles wat ik doe is zachtjes huilen, het doet zoveel pijn en ik ben zo bang. Ik durf niet eens meer te bewegen. De volgende ochtend is mijn stiefoom al aan het werk. Ik zie mijn bed en ondergoed onder het bloed. Ik verander alles netjes en verzin een excuus dat ik mijn menstruatie heb gekregen en ben vergeten bescherming te gebruiken. 'S Middags komt mijn moeder me weer ophalen. Mijn stieftante vraagt: gaat alles goed, je ziet er moe uit. Ben je ziek? Nee, ik antwoord. Alles is in orde. Tot de volgende keer blijf ik bellen!

Na deze vreselijke terugblik ben ik nu helemaal in tranen en vertel ik haar alles. En ze reageert tussendoor: "Ik wist waarom je nooit iets zei, ik ging met je mee om aangifte te doen". Waarop ik antwoord: "Ik durfde niet, ik dacht dat het mijn schuld was, want ik durfde die avond niets te doen." Waarop mijn tante antwoordde: "Onthoud één ding, het is niet jouw schuld en dat zal het ook nooit zijn." Ze geeft me een kus en een knuffel en vraagt ​​of ik het met anderen heb gedeeld. Waarop ik antwoord: "Nee, ik durf niet. Het is al erg genoeg dat ik niets durfde te doen". Mijn tante geeft wel aan dat ik er in de toekomst met iemand over zou moeten praten.
Ik beloof mijn tante dat ik dit zal doen, ik beloof haar ook dat ik altijd van haar zal houden en het haar niet kwalijk zal nemen. Het was nu twee jaar geleden gebeurd en ik was toen pas veertien. We praten nu over veel leukere dingen en ik neem afscheid van haar, tot morgen lieve tante.
De volgende ochtend gaat de telefoon rond 16.30 uur; helaas hebben we slecht nieuws voor je. Je zus is vanmorgen overleden. Mijn stiefvader en moeder vertellen het ons en ik stort in. We besluiten er heen te rijden en afscheid te nemen en alles te regelen rondom de begrafenis.

Heden:
Dit jaar ben ik niet naar haar graf gegaan, want mama is net zestien dagen geleden overleden. En dat is allemaal een beetje te veel voor mij. De afgelopen jaren ben ik elk jaar bij haar graf geweest. Het is ook een kleine herinnering dat ik het geheim al meer dan negen jaar bij me draag. Ik ben nog steeds doodsbang als iemand me aanraakt. Ik vind het helemaal niet leuk als iemand me knuffelt, gelukkig kom ik er steeds meer achter dat ik het gewoon probeer te vergeten, hoe moeilijk dit soms ook kan zijn.

Soms merk ik dat wanneer ik plezier heb met mensen, vooral jongens, dit soms in de weg kan zitten omdat ik ook flashbacks krijg. Tot nu toe heb ik het nog nooit met iemand gedaan, ik durf gewoon niet zo ver te gaan. Deze dag is eigenlijk heel dubbel. Het heeft een afschuwelijke betekenis, maar ook een heel mooie.

Geplaatst op: 16-10-2017


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.