Home » Creations » Schrijfster.. » Lief Dagboek, » Lief Dagboek,

Lief Dagboek,

Lief dagboek, wanneer je twee dagen vrij hebt en vervolgens met koorts in bed ligt. Nog steeds weet ik het allemaal gewoon niet meer. Het is gewoon zo moeilijk. Kerst komt eraan, ik moet gewoon werken. Maar het is wel de allereerste kerst zonder mama bij ons. Mijn moeder was de gene die kerst levend hield, die hield er zo ontzettend veel van. Ik denk dat ik kerst dit jaar mooi compleet oversla, wat denken jullie ervan? Sinterklaas vier ik bij mijn vader en zijn vrouw, met haar kids. We houden suprise avond daar, de zoon van de vrouw van mijn vader heeft een dochter van drie jaar en die geloofd natuurlijk nog in Sinterklaas.

Ik slaap dan bij hun en dan ga ik de volgende dag weer terug naar Groningen. Ik ben namelijk de volgende dag vrij en ik ben toch al gauw 3 a 4 uur met de trein onderweg. Behalve acht december, dan moet ik wel werken, maar voor de rest ben ik gelukkig vrij.

Doordat mijn moeder in september dit jaar is overleden, denk ik vaak aan hoe mijn begrafenis of crematie eruit zal zien, als ik overlijd. Bizar, dat met mijn leeftijd, je daar zo over na begint te denken. Ben pas drieentwintig jaar. Maar wat voor muziek zal er bijvoorbeeld draaien. Mijn moeder heeft nooit over haar keuzes gesproken en hierdoor wisten wij niet wat ze wilde en hebben wij als kinderen maar gewoon gekozen.

Ik hoop dat ik nooit meer in mijn leven hoef mee te maken, dat zo'n prachtige vrouw aan een ziekte als kanker overlijd. Een nummer wat ik sowieso op mijn crematie wil is hetzelfde nummer als op mama's crematie: "Bed of Roses - Bon Jovi". Daarnaast kun je zo'n vijf tot zeven nummers laten afspelen, afhankelijk hoe grote groep mensen er zijn en hoe lang je service duurt. Het tweede nummer wordt sowieso: "You are the reason - Calum Scott". Ik weet niet of iemand dit ooit zal lezen als ik dood ga, maar bij mama hebben we ook met ze alle geïmproviseerd.

Mijn moeder sprak helaas nooit over een begrafenis of crematie. Wij hebben uiteindelijk voor een crematie gekozen, zodat ze een vredig einde kreeg. In plaats van weglaten rotten in een kist onder de grond. Het is eigenlijk best jammer dat mama zo bang was voor haar dood. We hebben haar zo vaak gevraagd, wat wil je nu graag? Stel je bent er straks niet meer, wat zou je graag willen. Maar nooit hebben we daar nog een serieus antwoord op kunnen krijgen. Behalve onze kleine Benjamin, de jongste van de vier kinderen. Mijn jongere zusje had de beste band met mama, ze woondde voor mijn moeder ziek werd in Spanje. Ze werkte daar als aupair, bij een Nederlands gezin. Ze had het reuze naar der zin.

Tot op een gegeven moment in mei 2017, toen vertelde ze het nieuws dat ze weer voorgoed terug zou komen naar Nederland. Als reden gaf ze nog niks aan. Achteraf wist iedereen het al, dat mama ziek was, behalve ik. Ik heb in mijn hele leven zoveel meegemaakt en mijn moeder is de reden geweest waardoor ik zo'n ander leven gehad heb dan mijn broer en zussen. Ik was volgens mijn moeder "zwaar gehandicapt", vandaar dat mijn zusje de reden zou vertellen wanneer ze een weekend in Nederland zou zijn. Dit was rond vierentwintig en zesentwintig mei 2017. Mijn zusje kwam hiervoor speciaal naar Vught toe waar ik op dat moment nog even woondde, voordat ik ging verhuizen naar Lissabon, Portugal voor werk.

Ik dacht destijds altijd dat mijn zusje zwanger was en daarom de keuze had gemaakt om terug te komen. Maar het bleek achteraf om iets heel anders te gaan. Ze vroeg mij om even rustig te gaan zeggen, terwijl ik nog grapje, zo spannend.. je bent zeker zwanger. Mijn zusje haar gezicht betrok meteen en toen vertelde ze.. Mama heeft kanker, de tranen rolde stuk voor stuk over mijn wangen heen, maar hoe dan en hoe ver, overleeft ze het als ze aan de chemo gaat beginnen. Deze vragen waren te verwachten, maar hier waren helaas nog geen antwoorden op.

Mama was inmiddels al wel geopereerd en ze hebben haar luchtpijp vervangen door een ijzere stent. En hierbij hebben ze kanker gevonden, was mama drie seconde later binnen gebracht, dan had ze het niet meer overleefd. Meer onderzoeken volgde. Ondanks mama's ziekte zette ik mijn reis door naar Portugal. Mijn zusje landde op 21 juni 2017 weer in Nederland. Omdat ze als verrassing bij mama haar verjaardag wilde zijn. Mama werd op 24 juni 2017, namelijk nog achtenvijftig jaar oud. Op 21 juni kregen wij het nieuws dat mijn moeder haar broer, zelfmoord gepleegd had. Hij is aan zijn verwondingen overleden. Nog geen halve dag later, op 21 juni rond 19:00uur komt mama met het volgende nieuws: "ze is terminaal ziek".

Ze kunnen niks meer voor haar betekenen. Mama wilde wel graag nog tijdrekken en gaat daarom beginnen aan bestraling. Maar in plaats van twee extreme weken, doet ze de volledige bestralingen in twee dagen. Op 24 juni 2017 werd mama achtenvijftig jaar oud. Mama weet ook dat mijn mijn besluit vast staat en ik hoe dan ook naar Lissabon zal verhuizen om daar een toekomst op te bouwen.

Het is daarom een heel dubbel gevoel. Dokters geven mama door de bestralingen nog één jaar om te leven. In Lissabon heb ik amper contact met mijn moeder. Ik dacht dat het beter zou zijn voor mij om mijn volledige leven achter te laten en mijn nieuwe toekomst op te bouwen in het buitenland. Ik heb nog contact proberen te zoeken voor ik überhaupt naar Lissabon vertrok, maar mijn stiefvader liet het niet toe. Hij gaf op een gegeven moment aan dat ik moest stoppen met contact te zoeken. Uiteindelijk heb ik ook besloten, te stoppen met het zoeken van contact.

Op een gegeven moment kreeg ik van mijn broer en zussen te horen, dat mijn moeder hard achteruit ging. En dat als ik het nog goed wilde maken of in elk geval het juist wilde afsluiten, dat ik nu naar huis moest komen. Daarom heb ik gezegd, ik vlieg naar huis en dan kan ik nog even bij mijn moeder zijn, zover mijn stiefvader dit dan weer toe laat. Op 6 september 2017 vloog ik terug naar Nederland. Ik was nog steeds bezig met andere banen in het buitenland, wilde ook nog heel graag naar Dublin. Ik kwam terug en zou na één a twee weken weer doorvliegen. Ik kon weer tijdelijk bij mijn vader verblijven.

Ik probeerde ook dagelijks in contact te komen met mijn moeder, het enige wat ik te horen kreeg van mijn stiefvader was dat mijn moeder mij nooit meer wilde zien, ik zou de oorzaak zijn waardoor ze kanker heeft gekregen. Ik hoorde van mijn broer en zussen dat mijn moeder zo graag contact met mij wilde, waarom ik dit dan niet zocht. Maar mijn stiefvader liet dit gewoon op geen enkele manier toe. Tot de dag van zevenentwintig september 2017 mijn oudere zus mij ineens opbelde. We hadden een whatsapp groep, speciaal vor alle updates over mama haar ziekte, iedereen vertelde mij toen ik nog in Portugal woonde dat alles goed ging met mijn moeder..

Maar op achtentwintig september besloot ik samen met mijn oudere zus naar mijn moeder te gaan. Mijn stiefvader was werken en niet thuis. Beste manier om mijn moeder nog te zien, want ik kreeg te horen dat ze volgende week niet meer zou gaan halen. Ik kreeg van mijn zus wel de mededeling dat mama heel veel veranderd was en dat er niet veel meer van haar over was en dat ik vooral niet moest schrikken.

Met deze gedachte in mijn hoofd liep ik zachtjes de trap op naar boven en daar lag iemand op bed. Ergens ver weg was het mama, het enige wat ik nog kon zien waren botten. Ik ben me overhoop geschrokken, de laatste keer dat ik mama gezien had was 24 juni, op haar verjaardag. Nog geen drie en halve maand later ligt er niks meer in bed. Mama is er al niet meer, ik aai mama nog over haar schouders en rug, ik merk dat er alleen nog een skelet in bed ligt. Het is niks meer, ze bestaat langzaam aan al niet meer. Ik probeer mama te helpen, door niet meer bang voor de dood te zijn, ik praat rustig tegen haar en geef aan dat het tijd is om te gaan, ze heeft gestreden als een heldin, maar nu is het genoeg en mag ze los laten.

Wij, de vier kinderen die ze op de wereld gezet heeft, groot gebracht heeft, wij alle zijn zo ontzettend trots op haar, dat ze zo hard gevochten heeft. Ik probeer haar nog te vragen of ik echt de schuldige ben van haar ziekte. Maar ik krijg geen reactie meer, mijn moeder is al niet meer in staat om te praten. Ik probeer niet te huilen, mijn pijn en verdriet te verbergen. Ik trek het alleen niet meer en probeer langzaam afscheid te nemen van mijn moeder, want dit is waarschijnlijk de laatste keer dat ik haar zie. Maar hoe neem je afscheid van je moeder in vijf minuten, als je weet dat je haar nooit meer zal zien?

Ik vertel mijn moeder, dat ik zo ontzettend veel van haar hou, dat ik haar niks kwalijk neem, iedereen maakt fouten, we zijn niet perfect, maar hierdoor houd ik niet minder van haar. Mijn moeder reageert nog: ik hou ook van jou jopie. Dat was mijn bijnaam. Ik loop rustig de trap af naar beneden, zo stil dat mijn moeder het ook niet merkt. En in de huiskamer breek ik, ik trek het niet meer. Mijn oudere zus geeft me een knuffel, omhelst me en kust me op mijn hoofd. Het komt goed zegt ze. Diep van binnen weet ik, dat het niet meer goed komt. Mama gaat dood, daar is geen twijfel meer over mogelijk. Einde van de dag ga ik met de trein weer terug naar papa toe.

Heb er eigenlijk helemaal geen zin in, want als iemand niet begrijpt hoe ik me voel is het mijn vader. Ze zijn met een vechtscheiding uit elkaar gegaan, hebben elkaar het leven jarenlang zuur lopen maken. Mijn vader heeft eerder dat jaar ook een sms naar mijn moeder gestuurd en haar nog proberen te bellen, nadat wij bekend hadden gemaakt dat ze zo ernstig ziek was. En mijn vader reageert dan naar ons toe respectvol, tot wij de sms en de gemiste oproepen zagen. Het bericht heb ik nog bewaard: "Ik heb vanuit onze vier kids begrepen dat het einde voor je nadert. Onder normale omstandigheden wens ik dit niemand toe. Ik hoop dat het einde van dit leven je vrede zal geven en een inspiratie om het beter te doen in je volgende leven, voor alle ellende die je in dit leven hebt veroorzaakt, voor mij, voor onze kinderen, voor GJ, voor je ouders en velen die vertrouwen hadden in je. Je einde beleef je alleen, het moment waarin in een flits alles door je heen gaat. Ik hoop dat je niet fysiek zult lijden en hoop dat je uiteindelijk weet wat je achter je laat. Vier kids die dankzij mij zullen overleven! Rust in vrede." - door mijn vader verstuurd op 10-06-2017 om 18:20u

Mijn vader zou dus alleen maar blij zijn wanneer mama zou overlijden. De volgende morgen kom ik pas tegen 16:00uur mijn bed uit en 's avonds bij het avond eten, eet ik amper iets. Ik geef aan dat het niet eerlijk is en ook in de buurt van mama wil zijn. We hebben dan wel met ze vieren aan haar bed gestaan om afscheid te nemen, zodat mama de dood minder eng vind. Maar ik wil niet twee uur in de trein moeten zitten voor ik bij haar ben.

Ondanks de sms die mijn vader eerder dit jaar stuurde, begrijpt hij mij direct, had ik niet verwacht. Maar ergens ook weer wel, zijn vorige vrouw, de vrouw die na mijn moeder kwam en voor zijn huidige vrouw, is ook aan longkanker overleden in 2015. En misschien begreep hij mij daarom beter. Iedereen gebeld inmiddels, maar ik kon bij niemand slapen. Mijn zusje en zus sliepen bij mijn moeder en stiefvader. Mijn stiefvader wilde mij niet eens in de buurt hebben van mijn moeder. Hij maakte er zelfs een probleem van toen we met ze vieren afscheid wilde nemen van mijn moeder.

Mijn vader boekt daarom voor één nacht een hotelkamer bij het "van der valk hotel in Zaltbommel". Mijn broer haalt mij op van het station en zet mij vervolgens af bij het hotel, ik check in en mijn broer liep nog even mij. Hij gaf gelijk aan dat ik mijn telefoon op geluid moet zetten, mocht het ineens over zijn, dat hij mij direct kan bellen en op kan halen. Hij ging weg, ik zwaaide ze nog ooit. En ik kon natuurlijk nog helemaal niet slapen, dus ging ik nog maar even wat drinken in het restaurant van het hotel.

Hier kwam ik een oude bekende tegen, ik speelde vroeger heel veel met haar en haar zusje is de beste vriendin van mijn zusje. Natuurlijk vroeg ze zich meteen af wat ik daar kwam doen. En als ze klaar was met werken zouden we even chillen, buiten. Alles vertellen we elkaar, zoals van ouds. Ze wenst me enorm veel sterkte en gaat naar huis. Ik vertrek gelijk terug naar mijn hotelkamer. Ik heb inmiddels mijn tv maar aangezet, want slapen zit er nog even niet in. Uiteindelijk is het drie uur in de nacht voordat ik eindelijk in slaap val.

Ik had mijn wekker rond 9 uur gezet, want uitchecken was om 11 uur en dan kon ik daarna gelijk met mijn broer mee. Voor ik in slaap viel had ik het gevoel dat het snel over zou zijn, want nu had mama alle vier de kids binnen hand bereik. Mijn gevoel laat mij bijna nooit in de steek. Om 07:00u wordt ik gebeld, ik wordt wakker: met mij. Mijn broer reageert aan de andere kant. We zijn te laat, mama is om 06:35u overleden. We zijn in 15 minuten bij je. Oke, dan ga ik aankleden en uitchecken. Ben ik zo bij je, zegt mijn broer nog een keer.

Ik ben helemaal stil van binnen. Ik check rustig uit en mijn broer geeft nog aan dat mijn stiefvader niet weet dat ik mee kom. Maar de vriendin van mijn broer, geeft al aan, dat ze anders wel even een hartig woordje spreekt, want ik blijf mijn moeders dochter. Ik loop direct naar boven, daar ligt mijn moeder, met opengevallen mond op bed. Mijn stiefvader zit aan het bedeinde, mijn zusje in tranen op bed en mijn oudere zus ernaast. Ik wens mijn stiefvader sterkte en gecondoleerd en kom op het bed erbij zitten. Mijn stiefvader gaat naar beneden, mijn oudere zus neemt de stoel over en gaat daarna ook naar beneden. Ik troost mijn zusje, die tot mama haar dood 24/7 aan haar zijde gestaan heeft. Ik neem ook afscheid van mijn moeder en kus haar ijskoude voorhoofd. En loop langzaam naar beneden. Ze is er niet meer.

Ik heb drieentwintig jaar lang mogen genieten van een prachtige vrouw, lief persoon, geweldige moeder en een echte levensgenieten in hart en nieren. Maar op dertig september 2017, zaterdagochtend om 07:35u blies mama haar krachtige vechtende laatste adem uit.

Het doet mij goed dat ik het allemaal nog een keer kan herleven en zodoende van mij af kan schrijven. Ik heb niemand die intens veel van mij houd, zoals mijn moeder diep van binnen altijd is blijven doen. Ik heb geen vrienden die mij hierin steunen, een vader die mij hierin kan begrijpen. Ik heb een oudere broer, zus en jonger zusje die door hetzelfde heen moeten maar hun hebben genoeg vrienden, familie en liefdes dat ze het wel trekken. Ik kan mijn vrienden helaas niet eens op één hand tellen. Daarom schrijf ik het allemaal van mij af. In de hoop dat het steeds beter met mij gaat. In de hoop ooit echt gelukkig te worden. Voor nu ziek ik verder uit en slaap lekker.

Geplaatst op:  25-11-2017


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.