HOME » Creations » Schrijfster.. » Lief Dagboek, » Lief Dagboek,

Lief Dagboek,

"Those we love don't go away, they walk beside us every day. Unseen, unheard, but always near; still loved, still missed and very dear".

Deze tekst staat in het teken van mijn oma, die vorig jaar op 12 september overleed aan de gevolgen van longkanker en die wij op 16 september, een dag voor mijn verjaardag hebben begraven, de moeder van mijn in 2017 overleden moeder. Mijn moeder was ziek, ze had longkanker. Het is bizar hoe het leven kan lopen als je op je 23e je moeder verliest. Je gaat meer genieten van het leven, je staat niet zo snel meer ergens bij stil omdat jij weet hoe het gaat zijn als je iemand zo dierbaar verliest. Tot dat ene moment vorig jaar, we wisten dat oma ziek was, maar niet dat het zo snel zou gaan.

Ze had zoveel pijn, 87 jaar en dat dan moeten mee maken, dat wilde ze absoluut niet meer, hoe kon ze er snel uit gaan, het leven waar ze zo ontzettend van hield verlaten. Haar man alleen laten, die al een tijdje niet meer helemaal als haar man voelde vanwege de dementie, 67 jaar getrouwd, komt het tegenwoordig nog voor? Zelden.

Soms is het moeilijk voor haar nabestaanden, maar soms moet je de moeilijke keuzes gewoon nemen, hoeveel mensen je er wellicht ook pijn mee kunt doen. Je moet voor jezelf kiezen en niet een ander en als jij het niet meer aankunt om wat voor reden dan ook, stop. Het is genoeg en je hoeft niet door te gaan.

Als ik terug kijk naar de afgelopen jaren, ben ik intens verdrietig maar ergens ook ontzettend gelukkig. Het geeft je een dubbel gevoel, maar er zijn voor mij zoveel leermomenten, wat ik anders ga doen dan mijn ouders gedaan hebben. Ondanks mensen het leven te vroeg of misschien juist voor hen op tijd genoeg verlaten, wordt het er niet makkelijker op.

Aan wie vraag jij nu die moeilijke vragen, hoe weet jij of jij je eigen kinderen op de juiste manier opvoed, je voorbeelden (als die er überhaupt al waren) zijn er niet meer. Moet jij uitgaan van je eigen gevoelens en intuïtie of kijk je naar een ander? Lastig he, als je er op een vroege leeftijd mee geconfronteerd wordt. Wil je dat wel?

Vaak kijk ik nog om me heen en zie ik hoe vriendinnen of vrienden van mij omgaan met hun broer(s)/zus(sen) of hun ouders en dan sta ik er opnieuw bij stil hoe snel je iemand kan verliezen en dan denk ik nog bij mezelf, zeg dat nou niet of doe dat nou niet. Het zijn ook maar mensen, hun moeten ook leren van hun fouten, hun uitschelden heeft geen zin, hier bereik je uiteindelijk niks mee. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen, maar houd ondanks alles van je ouders, geef ze je leven, ook al verdienen ze het op dat moment niet. Zeg vaak genoeg dat je van ze houd, dat je alles aan hen te danken hebt, dat jij je geen betere wereld had kunnen voorstellen zonder de liefde die ze jou gegeven hebben. Want op een dag, ben je het kwijt en dan wil je het terug nemen, alle lelijke dingen of stomme dingen die je gezegd of gedaan hebt en dan is het te laat.

Hou van ze, deel je leven met ze, leg het vast en weet dat het leven niet eeuwig duurt, nu kan het nog. Ga ervoor!


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.