Home » Woorden.. » Sooof's leven.. » Lief Dagboek,

Lief Dagboek,

Het besef dat leven niet altijd eeuwig duurt, dat besef is moeilijk te begrijpen soms. Ik heb mijzelf in een situatie gewikkeld waarin ik dagelijks te maken heb met mijn moeder alleen is het mijn moeder niet, maar mijn schoonvader. Mijn moeder had natuurlijk een alcoholistisch probleem, naast dat had ze zonder dat dit vastgesteld was, wel nog wat meer stoornissen had. En mijn schoonvader die vanwege zijn eigen zooi even bij ons logeert, die stelt zich precies op als mijn moeder.

Het maakte mijn moeder anders, ik was natuurlijk de zwarte schaap van de familie. Maar ik wist het minste van de vier kids hoe je ermee om moest gaan.

Dag in dag uit heb ik te maken op dit moment met een tweede versie van mijn moeder. Hoe ga je als gezond persoon om met deze stoornissen, hoe maak je het voor jezelf makkelijker of juist moeilijker. Ik merk dat ik er langzaam zelf aan onderdoor dreig te gaan. Mijn verstandhouding met mijn moeder was nooit echt normaal natuurlijk. Ik had nauwelijks een verstandhouding met mijn moeder. Mijn verleden, kent geen liefde. Ik ben opgegroeid in een andere situatie dan de meeste kinderen van mijn leeftijd. De meeste hebben veel liefde ontvangen van beide ouders, verder gewoon wel eens opstootjes mee gemaakt, tegen je ouders in gaan. Je kent het wel.. het gewone, de gewone opvoeding die men de tijd van nu wel kent. Mijn verleden ligt wel wat ingewikkelder in elkaar en liefde, dat kende ik niet. Misschien is dat voor mij nu ook wel een reden geweest om mij zo open op te stellen en iemand te helpen die het kennelijk hard nodig had. Maar als ik nu terug denk, dan weet ik dat ik een grote fout gemaakt heb. En die grote fout, moet ik zelf oplossen want ik ben er akkoord mee gegaan. Mensen gedragen ze anders dan dat ze werkelijk zijn, je komt regelmatig bij iemand over de vloer en je denkt bij jezelf: Ja redelijk normaal allemaal toch? Maar als het dan echt werkelijkheid wordt en je zit vervolgens elke dag met deze persoon opgezadeld, pas dan leer je iemand echt kennen. Pas dan leer je iemand kennen, pas dan weet jij hoe iemand echt is, wat ze maken tot wie ze op de dag van vandaag zijn. En soms is dit een goed iets maar in mijn leven loopt dit altijd verkeerd af.

Recent heb ik nagedacht over mijn eigen leven, over alles wat ik de afgelopen 25 jaar in een rot snelheid heb mogen mee maken. Als ik eraan terug denk en naar baby foto's kijk of van mijn vader verhalen hoor, dan kan ik het nauwelijks geloven. Want als ik heel eerlijk ben alles tot een leeftijd van ongeveer 12 jaar kan ik mij gewoon niet herinneren. Ik herinner mij alleen de tijd dat het met mij slechter ging, waarna ik door mijn moeder uit huis geplaatst ben. En heel veel jaren in een inrichting heb gezeten waar ik nooit thuis heb gehoord. Vanaf dit punt kan ik mij alles herinneren. Daarvoor, nee het zal vast gebeurd zijn. Zeker te weten, maar dat is dan ook echt alles. Na mate ik ouder werd begon ik mijzelf te haten, om wie ik was, om wat ik deed en om wie ik aan het worden was. Mijn ouders waren gescheiden, mijn moeder haatte mij en mijn zusje was al uit huis vertrokken. Ik had ineens alles op mijn schouders liggen. Alle shit, alle problemen, alles kwam ineens op mij aan. Als ik terug kijk naar het verleden denk ik soms echt, wat nou als.. maar de wat als vragen stellen niks voor, het is zoals het is. En dat kun je niet veranderen. Dus eigenlijk heeft het ook geen zin meer om terug te kijken. Wat gebeurd is, is gebeurd. En dat is het eigenlijk wel.

Inmiddels ruim 2 jaar geleden ben ik naar een psycholoog gestapt en heb ik alles wat mij dwars zat eruit gegooid. Want ongeveer 2 jaar geleden zat ik in een diep dal. Toen had ik een relatie met mijn ex vriend Jarno Breukel. Hij kwam uit Beesd en hij liet mij geloven dat ik de enigste voor hem was. Maar wist ik veel dat hij vanaf het moment dat hij mij had ook gewoon lekker vreemd ging met een meisje van zijn schiet vereniging. Nee, daar mocht ik pas achter komen toen we op vakantie waren in Italië en we rondliepen in Venetië. Toen ik net iets met hem kreeg had ik al een onderbuik gevoel dat het niet goed zat. Ik heb hem hier toen meerdere malen op gewezen en hij vond mij een jaloers kreng en ik moest me niet zo jaloers opstellen en hem gewoon op zijn woord vertrouwen. En hij deed eigenlijk niks in de richting waar ik hem dan op zou kunnen vertrouwen, het werd alleen maar vreemder. Het ergste vond ik nog dat hij gewoon in mijn gezicht zei dat ik een vreemd meisje was en dat ik hulp moest zoeken i.v.m. verleden en mij zou moeten laten opnemen. Vanaf dat moment hield ik al wel wat meer afstand. Vanaf dat moment zat ik in een zwart gat, ik wist niet meer wat ik ermee aan moest, ik vertrouwde mijzelf ook niet, ik was bang dat ik mijzelf misschien wel wat zou aandoen. Met mijn verleden, het overlijden van mijn moeder en dan ook nog dit erboven op, alles lag maar op mijn schouders. Ik heb toen een afscheidsbrief geschreven en aan mijn zusje gestuurd. Ik wist het gewoon niet meer, ik wist dat ik hulp nodig had om dit te boven te komen. Om mijn moeder te verwerken en alles waar ze mij doorheen heeft gesleurd, alles wat ze mij aangedaan heeft. Voor iedereen die zoveel stof in hun ogen gehad heeft en de waarheid over mijn moeder niet onder ogen durfde te komen maar dondergoed wist hoe mijn moeder in elkaar stak, welke problemen ze had en hoe ze iedereen voorloog. Ik kon het niet meer, mijn zusje heeft me toen geholpen om langzaam uit het dal te klimmen waar ik in zat. Hulp is ingeroepen en ik ging aan mezelf werken, aan mijn verbetering, hoe werk ik aan mezelf, hoe ging ik weer van mezelf houden, hoe klom ik weer omhoog en ging ik weer houden van het leven. Als ik nu terug kijk, dan wil ik mijn zusje hiervoor bedanken. Zonder haar, had ik hier nu niet meer geweest. Zonder mijn zusje had ik alles laten vallen en had ik toen ik het niet meer aan kon uit het leven gestapt bijna 2 jaar geleden.

Dankzij haar hulp, de psychologen en psychiaters ben ik van mezelf gaan houden, aan mezelf gaan werken, mezelf laten groeien in het positieve, het inzien van mijn eigen fouten over de afgelopen jaren, het inzien van de mensen die ik zelf pijn gedaan heb. Ik zag in dat het leven niet perfect hoort te zijn, zolang je maar van jezelf houd, in jezelf gelooft en weet dat voor alles een oplossing te vinden is, wellicht geen makkelijke maar er zal altijd een uitweg zijn. Ik ben ruim 1 jaar in behandeling geweest, heb gesproken over mijn angsten, over mijn problemen, over mijn fouten en mijn onzekerheden. En hieraan ben ik gaan werken, elke week wel 2 a 3 bezoeken bij de gespecialiseerden, ik dronk niet meer, ik nam de problemen voor hoe ze waren en probeerde mijzelf hierin tegelijk te ontwikkelen. Want het ligt niet altijd aan de ander, er lag zoveel bij mijzelf wat ik moest verwerken, ik moest helen om mijzelf weer te laten groeien. Ik had zoveel pijn, ik had zoveel verdriet, ik had zoveel wonden, littekens. En nu was het genoeg, het was tijd voor een schone lij. Ik draag mijn verleden nog steeds met mij mee, ik heb veel dingen geleerd. Ik leerde al op jonge leeftijd om voor mezelf te leven, hoe ik moest koken, hoe ik moest wassen, ik leerde dat nog voordat ik überhaupt 10 jaar werd. Het leven is niet makkelijk als het je niet gegeven is. God had toen ik jong was een andere bestemming voor mij. Als het aan mijn moeder lag had ze het liefste gehad dat ik nooit bestaan had. De woorden komen nog helder bij mij binnen. Hetzelfde jaar dat ze overleed, kreeg ik te horen dat ze tijdens mijn zwangerschap zoveel gedronken heeft omdat ze hoopte dat ze een miskraam zou krijgen, ze heeft mij nooit gewild en ik was haar dochter niet. Zij was mijn moeder niet, ze hield niet van me. En dat moment, wist ik het. Ik hoorde hier niet thuis, zij is een moeder, maar niet voor mij. Toen ik dit moest verwerken bij de specialist, was het moeilijk omdat ik verdriet had dat ze overleden was, maar het voelde niet alsof ik mijn moeder verloren had, daarvoor gaf ze mij teveel pijn. Dat ik nu positief in het leven sta is best wel een wonder, hier heb ik mijn gebeden aan God aan te danken, hier heb ik de liefde van mijn zusje, zus en broer aan te danken, mijn familie die toch wel voor mij klaar stond, ondanks ik het gevoel had dat ik verder weg stond, hieraan heb ik mijn lieve verloofde te danken. Sinds ik hem ben tegen gekomen in de stad vorig jaar, ben ik mezelf geworden, ik kon vanaf moment een mijzelf zijn. Dat heeft mij sterker gemaakt dan ik al was, ik heb mijzelf enkel positiever ontwikkeld. Zelfs als je al in het diepste dal zit, is daar altijd de helderste ster om mezelf er weer uit te trekken tot de persoon wie ik de dag van vandaag ben.

Het omgaan met een persoon die hetzelfde is op veel vlakken als mijn moeder was is moeilijk, ik dacht alles achter me te hebben gelaten toen mijn moeder nog geen 3 jaar geleden overleed. En nu komt het allemaal weer terug. Nu ik weet hoe ik ermee om moet gaan maakt het eigenlijk nog moeilijker. Want dit laat mij dan weer denken of ik niet meer voor mijn moeder had kunnen betekenen. De stoornissen, het drank gebruik, het weinig eten, de stemmingswisselingen, het is er allemaal. Alleen dit keer is het niet mijn moeder. Mijn moeder had twee tot vier verschillende persoonlijkheden, ze leefde echt in haar eigen wereldje. Deze aarde waar wij allemaal op leven, die kende ze in haar wereld niet. Soms is het niet genoeg, soms zijn wij niet genoeg. En toch, ondanks alles blijf ik helpen. Weer mijn hand uitreiken aan mensen die het eigenlijk niet eens verdienen. En maar doorgaan, mezelf en de andere wegcijferen. Blijven vechten voor dat stukje betere leven waar we allemaal naar verlangen, het geluk, het leven, het gezin, alles waar je het eigenlijk voor doet, dat valt langzaam weg. Je laat je kleineren, je laat je bespotten, je laat je uitlachen, je laat je kapot maken zonder dat jij er eigenlijk bij stil staat. Diep van binnen weet ik dat deze persoon niet meer te helpen is, zoals mijn moeder ook niet meer te helpen was. Kapot is kapot, mensen willen geen hulp als ze dit al jaren niet willen. Dit gaat echt niet veranderen, want een narcist of niet, inzien is een van de moeilijkste dingen. Het inzien dat er wel degelijk mensen nog steeds om je geven, ondanks jij ze helemaal kapot maakt, ondanks jij ze finaal de grond in stampt, zelfs dan zijn ze er nog steeds voor je. En dit, dit begrijp ik niet. Als ik het niet in mij zou hebben en soms wens ik dat ik het niet in me had, dan had ik je allang laten vallen. Maar je bent niks van mij, nog niks van mij. Je doet mij geen pijn mentaal zoals mijn moeder dat bij me deed, je doet mij fysiek geen pijn zoals mijn moeder dat bij mij deed. Je doet me pijn omdat je de mensen om wie ik geef, de man van wie ik houd, pijn doet, je kleineert ze, je doet ze niet alleen fysiek en mentaal pijn, je sloopt ze, tot ze niks meer voorstellen. En vervolgens mogen hun dealen met de pijn die ze van jou hebben gekregen, zij mogen hulp gaan zoeken omdat de verstandhouding niet meer klopt, al die kleine dingen, die gemene dingen, de gemene uitspraken, alles, klein of groot, het maakt ze kapot zonder dat jij er bij stil staat. Net zoals mijn moeder mij gebroken en kapot gemaakt heeft.

Hoe is het mogelijk dat mijn leven zo hard bij mij binnen komt, hoe is het eigenlijk mogelijk dat ik mijn fouten na zoveel jaren in zie en er wat mee doe. En er zoveel mensen om mij heen leven en het niet in de gaten hebben. Hoe is het eigenlijk mogelijk dat dit weer terug komt. Hoe moet ik je nu nog helpen, ik wil wel maar aan de andere kant wil ik ook niet. Ik kom niet meer uit bed, ik ben op, ik ben moe. Ik slaap slecht, ik heb migraine aanvallen, het spookt, het sloopt mij en ons. Het speelt parten met me, ik wil zo graag helpen, maar ik wil ook leven, ik wil genieten van mijn leven samen met mijn verloofde, we staan in de pril van ons leven, we zijn aan het uitbloeien, aan het genieten van elkaar, onze toekomst, onze dromen en wensen. En nu houd ons iets tegen, want nu wordt er verwacht dat kinderen het op gaan lossen. Hoe hard het ook is, het is jouw eigen shit zooi, jouw pak aan, jij moet het willen. En zoals we de afgelopen jaren gehoord en gezien hebben wil je het niet. Hierin herken ik mijn moeder heel erg. Mijn moeder stopte niet, mijn moeder ging door, met drinken, haar problemen weg drinken, denken dat ze niet bestaan, mensen voor de gek houden. Maar weet wel, het is mijn moeders dood geworden. Kanker is gekomen door de alcohol, door het slecht eten, de stress, de problemen, maar met name het alcohol, roken etc. Kanker is niet wie je bent, het is wat het je maakt. Als jij nog een lang en gelukkig leven wilt, met je kinderen naast je zijde, houd dan op met deze onzin. Ga werken aan jezelf, wees dapper en geef aan dat je problemen hebt en je de hulp hard nodig hebt. Want alleen dan, heb jij nog een kans op een leven. Op de manier waar je nu mee bezig bent, ben je het enkel voor jezelf aan het weggooien en verpesten. En dan kan ik je nu al zeggen, dan wordt je niet heel oud. Sorry, maar kom op.

Je verschuilt je, je durft misschien wel, maar je verschuilt je onder de persoon wie je de dag van vandaag bent geworden. En dat is geen gezellig persoon, je maakt relaties kapot. En dan denk je ook nog dat het bij de ander ligt en dat de ander het dan ook maar voor je mag gaan oplossen. Maar zo werkt het niet. Jij hebt dit veroorzaakt, is het dan ook niet redelijk dat jij het zelf oplost. Wees een man, wees een echte vader en los het op. Ik kan dat nu wel zeggen, maar ik ben bang dat dit niet gaan gebeuren. Ik denk niet dat je de hulp zult aanvaarden, ik denk ook eerlijk gezegd niet dat je er ooit uit gaat komen. Ik wil best positief blijven zoals iedereen dat denkt. Maar nee, ik ben realistisch. Dit is niet op te lossen, hier is geen einde aan. Jij en de mensen die van je houden gaan hier langzaam aan onderdoor. Zoals je mij hier ook al aan onderdoor laat gaan. Ooit op een dag, ga jij nadenken en krijg je in de gaten dat je alles en iedereen kwijt bent. En dit heb jezelf veroorzaakt. Als ik hier soms voor me uit ga staren, dan staar ik naar de man van wie ik ontzettend veel houd. De man met wie ik samen ben, onlangs eenentwintig jaar geworden en in één jaar tijd zo hard gegroeid tot zo'n volwassen persoon, volgens mij zie je het zelf niet eens gebeuren. Want hoe je hem af en toe kleineert en uitlacht, is jammer. Want als je goed kijkt, pas dan zie je hoe geweldig hij is. En ik hoop echt, dat je hier snel achter komt. Anders ben je het kwijt. En het terug krijgen, is moeilijker dan je denkt.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.